پایگاه مقاومت بسیج انصارالحسین
 
سه شنبه 29 آبان 1397 -

رای به سایت :
97
محبوب

شهید بهروز صبوری

تاریخ شهادت:  1361-08-15
محل شهادت:  سومار

شهید بهروز صبوری ۱۸ ساله ( شهید گمنام ۶۱ ) در عملیات مسلم بن عقیل در منطقه سومار به شهادت رسیده است.

مادر شهید «بهروز صبوری» را خیلیها می‌شناسند؛ مادری که 29 سال است دلتنگ و بی‌تاب است. می گوید هر جا دامادی دیدید یاد بهروز من کنید. پسرم داماد نشد اما من برایش عروسی گرفتم. مادر شهید هرجا می رود برای پسر شهیدش سوغاتی می آورد.

گاهی در سومار، گاهی در قطعه 27 گلزار شهدا و گاهی چشم به جاده‌ها دوخته تا خبری از بهروزش بشوند حتی حاضر است یک تار موی او را برایش بیاورند.

مادر شهید به عشق فرزندش خانه قدیمی را تغییر نداده است می گوید بهروز همینجا بدنیا آمده. می گوید تا جان دارم منتظر بهروز می مانم. این مادر شهید به دانشگاههای سراسر کشور برای سخنرانی دعوت می شود.

پس از فرمان حضرت امام(ره) پیش پدرش آمد، تا اجازه بگیرد، ایشان گفتند، برو از مادرت اجازه بگیر، پیش من آمد چند دقیقه همدیگر را نگاه می‌کردیم نمی‌دانستم آخرین باریست که دارم او را می‌بینم، پس از مدتی دست‌هایش را به هم کوبید و گفت، مادرم سکوت کرد و سکوت علامت رضاست، این مادر شهید گفت خودم ساکش را بستم و از زیر قرآن ردش کردم و اگر می‌دانستم که برای آخرین بار است که او را می‌بینم تا هر جا که می‌توانستم دنبالش می‌رفتم.

اولین بار که نامه ما برگشت خورد متوجه شدیم که اتفاقی افتاده است؛ از آن تاریخ بارها به منطقه غرب رفتم و با پدر و داییش که ارتشی بود خیلی گشتیم اما هیچ نتیجه‌ای نگرفتم، این بی‌قراری‌ها ادامه پیدا کرد تا اواخر سال 92 که از طریق تلفن ما را خواستند، وقتی به آنجا رسیدیم به من گفتند سی و یک سال دنبال پسرت گشتی بالاخره پیدا شد؛ بعد از این خبر  خدمت آقا امام رضا(ع) رفتم و از آقا اجازه گرفتم تا پسرم را از بوشهر(این شهید بزرگوار به عنوان شهید گمنام در بوشهر به خاک سپرده شده و از طریق آزمایش DNA که با خون مادر شهید انطباق داشته شناسایی شده است) به محل خودمان در امامزاده حسن(ع) آوردم، الان من نزدیک پسرم هستم، ایشان از نماینده رهبر معظم انقلاب که دستور نبش قبر و جابجایی پسر شهیدش را داد تشکر ویژه کرد و خبرنگاران و عکاسانی را که شهدا را به تصویر می‌کشند را مورد دعای خیر خود قرار داد، ضمنا ایشان از مردم هم تشکر کردند که تمام شهدا را مانند فرزندان خود می‌دانند و در تشییع پیکر آنها سنگ تمام می‌گذارند.